آهنگ انتخابی

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!

کوچ عشایر درایل‌راه‌های گردشگری ایران

گوناگونی اقوام در پهنه‌های متنوع جغرافیایی ایران نه‌تنها ویژگی‌های استان‌های مختلف را از یکدیگر متمایز می‌سازد بلکه در هر استانی نیز رنگمایه‌ای از تفاوت در میان مردم ایجاد کرده است. یکی از تفاوت‌هایی که می‌توان به آن اشاره کرد در نحوه زندگی است که اصلی‌ترین شاخصه‌های گروه‌های مردم را اعم از شهری، ‌روستایی و عشایری رقم می‌زند. با شنیدن کلمات «کوچ» و «عشایر» شاید نام‌ ایل‌هایی مانند بختیاری‌، قشقایی یا شاهسون نیز به یاد بیاید که با وجود مشکلات و تغییرات بسیار در سبک زندگی، همچنان به کوچ می‌پردازند و در این بین نام ایلات دیگر استان‌ها که بیشتر به یکجانشینی رو آورده‌اند، کمتر به ذهن می‌آید.

ویدیو جدید خسروانی به اسم لیلی

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!

دختر ایل

از مجموعه شعرهای سیده محبوبه موسوی

دختر ایل
چه مهربـون سِیـل ایکنه ، نازِ چه سُرمِی تیَلـِش           مِهـس ایکنـه بو میخَکِش ، شِلـالِ پَِلِل میَلـِش
عشقِ دووَر ایل مرهمِ ، سی دردِ بی درمونِ مُو            دونم فقط خُش لیلیَ ، سی ای دلِ مجنونِ مو

معنی ابیات :
بیت اول : نگاه دختر ایل چه مهربان و نجیب است ، سرمه ی چشمان او چه جذاب و گیس موهایش چقدر بلند و زیباست. عطر میخکی که به گردن دارد آدم را مدهوش و مست می کند .
بیت دوم : رسیدن به عشق دختر ایل علاج درد بی درمان من است ، می دانم که فقط او مانند لیلی است که دل مجنون من را آرام می کند .


عهدی بووَنـُدم بی دلـش ، دل بـی قراری کـارِمه         عشق و صداقت حرفشِ ، تا آخِرِش غمخوارمه
مِث کُه دنایَ شو وُ روز ، بی سَختِیَل ساز ایکِنِه          سنـگِ صبـورِ مـردشِ ، بی غملِـش نـاز ایکنـه

معنی ابیات :
بیت اول : با او ( دختر ایل ) عهد و پیمانی می بندم و برایش بسیار بی قراری می کنم . حرف همیشگی دختر ایل عشق و صداقت واقعی است و تا آخر عمرش غمخوار یار خواهد ماند .
بیت دوم : مانند کوه دنا محکم و با استقامت است ، با تمام سختی ها می سازد . برای یارش سنگ صبوری مهربان است و با غم هایش دست و پنجه نرم می کند .



هَمِی وجودش یارشه ، نامهربونی عارشه           خون ایگِریـوِه یارِ ایل ، هر شـُو نَ تِی دلـدارشه
محبوبِ مو دِل نیکَنِه ، نیتَره پا پس بکشه             غیرِ اجل مُهلش نَیِه ، شاید که وَم دَس بکشه

معنی ابیات :
بیت اول : تمام ذکر و فکر دختر ایل یار اوست ، اعتقادش بر این است که نامهربونی و بد اخلاقی کسر شأن است و هر زمان که یارش در کنارش نیست برای او خون می گرید .
بیت دوم : دختر ایل هیچ وقت از عشق خود پا پس نمی کشد مگر اینکه مرگ به سراغش بیاید ، شاید او را از یارش جدا کند .

غذای محلی گچساران (شله ماشکی)

مواد لازم‌:

آب‌: ۵ پيمانه‌
ماش‌: ۱ پيمانه‌
برنج‌: ۱/۵ پيمانه‌
كنجد: ۱ پيمانه‌
اناردانه‌: ۱ پيمانه‌ در صورت‌ تمايل‌ از آب‌ نارنج‌استفاده‌ شود.
زردچوبه‌: ۱ قاشق‌ غذاخوري‌
نمك‌: نصف‌ قاشق‌ غذاخوري‌
پياز داغ‌: به‌ ميزان‌ لازم‌

طرز تهيه‌:

ابتدا آب‌ را در قابلمه‌ ريخته‌ و ماش‌ را به‌ آن‌ اضافه‌كرده‌ مي‌گذاريم‌ تا پخته‌ شود بعد برنج‌ را در آن‌مي‌ريزيم‌ و خوب‌ هم‌ مي‌زنيم‌ آنگاه‌ كنجدها راكوبيده‌ و به‌ مواد اضافه‌ مي‌كنيم‌.
انار دانه‌ را مي‌جوشانيم‌ و آبش‌ را در موادمي‌ريزيم‌.
در اين‌ فاصله‌ پياز داغ‌ را درست‌ كرده‌ و زردچوبه‌را به‌ آن‌ اضافه‌ مي‌كنيم‌ و اين‌ مواد را روي‌محتوياتي‌ كه‌ در حال‌ پخت‌ است‌ مي‌ريزيم‌ ومي‌گذاريم‌ با حرارت‌ كم‌ به‌ مدت‌ ۱۰ دقيقه‌ بپزد.بعد از ۱۰ دقيقه‌ مي‌توانيد نوش‌ جان‌ كنيد.

منبع :  نویسنده منیژه ذوالفقاری از اینترنت

روز فرخنده و خجسته سیزده بدر

تیر روز از فروردین ماه برابر با 13 فروردین در گاهشماری ایرانی

سخن پیرامون جشن «سیزده بدر»، همانند دیگر جشن های ملی و باستانی ایران، نیاز به پژوهش زیاد و مقدمه چینی ای طولانی دارد، به ویژه جشنی با این گستره ی برگزاری و سابقه ی طولانی که این پهنه و زمان تغییراتی ژرف در آیین ها و مراسم ویژه ی این روز ایجاد کرده است.
در این راستا کوشش بر این بوده است تا خردورزانه ترین و مستندترین گفتارها، نوشتارها و نگرش ها را در این زمینه گردآوری کنیم.
بهتر است در آغاز، پیشگفتاری پیرامون عدد 13 و روز سیزدهم و اینکه آیا این عدد و این روز در ایران و فرهنگ ایرانی نحوست داشته یا نه فراهم آوریم :

نخست باید به این موضوع توجه داشت که در فرهنگ ایرانی، هیچ یک از روزهای سال «نحس» و «بدیومن» یا «شوم» شمرده نشده، بلکه چنانچه می دانیم هر یک از روزهای هفته و ماه نام هایی زیبا و در ارتباط با یکی از مظاهر طبیعت یا ایزدان و امشاسپندان داشته و دارند،(نگاه کنید به نام روزهای ماه) و روز سیزدهم هر ماه خورشیدی در گاهشماری ایرانی نیز «تیر روز» نام دارد که از آن ِستاره ی تیشتر، ستاره ی باران آور می باشد و نیاکان فرهیخته ی ما از روی خجستگی، این روز را برای نخستین جشن تیرگان سال، انتخاب کرده اند.

همچنین در هیچ یک از متون کهن و هیچ دانشمند و نویسنده ای، از این روز به بدی یاد نکرده اند بلکه در بیشتر نوشتارها و کتاب ها، از سیزدهم نوروز با عنوان روزی فرخنده و خجسته نام برده اند.
برای نمونه کتاب «آثار الباقیه» جدولی برای سعد و نحس بودن روزها دارد که در آن جدول در مقابل روز سیزدهم نوروز کلمه ی «سعد» به معنی نیک و فرخنده آورده شده است.
اما پس از حمله ی تازیان به ایران از این رو که اعراب هفت روز در هر ماه را نحس می دانستند و سیزدهمین روز از هرماه نیز جز این روزها بوده، روز سیزدهم فروردین را هم به اشتباه نحس خواندند.